de Buurtvereniging en Trintelen

< vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 volgende >

Ze bestaat in 1992 25 jaar, officieel althans. Daarvoor was er sinds mensenheugenis de jonkheid, daarna een soort reisvereniging. Maar echt, op zondagmorgen 24 maart 1968 kwamen in huize Voncken de bewoners van Trintelen bijeen om de buurtvereniging, die tot dan een sluimerend bestaan leidde, nieuw leven in te blazen. Er werd een bestuur gekozen, het eerste. J. Grond werd voorzitter, J. Schijen scretaris, J. Thiessen penningmeester en M. Urlings en W. Loneus leden.

In datzelfde jaar was er op Trintelen een gouden bruidspaar, het echtpaar Geurts. Hun huis werd versierd en iedereen droeg zijn steentje bij om het feest voor het gouden bruidspaar onvergetelijk te maken. In de volgende vergaderingen, zoals toen gebruikelijk nog geopend met de christelijke groet, kwamen er problemen. Mochten vrouwen in het bestuur? Felle discussies werden er gevoerd, de meningen bleven verdeeld. En warempel, op de eerste jaarvergadering werden prompt twee vrouwen gekozen, R. Eussen-Mertens en M. Leenen. De verslagen van de bestuursvergaderingen daarna vermelden over deze koerswijziging niets meer. Algemeen aanvaard dus. De vrouwenemancipatie had definitief ook Trintelen bereikt.

Om de drie jaren komt de sacramentsprocessie naar Trintelen. Dan is Trintelen in rep en roer. Het gras wordt geknipt, de heggen geschoren, de bloemen buiten gezet. Bij het kruis wordt een altaar opgericht en het hele gehucht is een vlaggenzee. De bronk wordt in Trintelen goed ontvangen. Ais het regent, wordt de processie afgelast en dan kan het dus zes jaren duren, voordat er weer een komt. Trintelen beidt zijn tijd. Toen enkele jaren geleden nieuwe vlaggetjes werden aangeschaft, doemde in het bestuur het probleem op of deze ook geplaatst zouden worden voor de huizen van de niet-Ieden. Gelukkig wonnen de rekkelijken het van de fundamentalisten en stonden de vlaggetjes keurig in het gelid.

Met Pasen is er traditioneel eieren rapen rond het puthuis voor de kinderen. Sinds enkele jaren wordt dan ook aan de 65-plussers een fruitpakket uitgereikt onder het genot van een borrel. Dan heerst er een gezellige drukte op het plein, die zelfs aanstekelijk werkt op langskomende wandelaars en fietsers. Een andere traditie was het bezoek van Sinterklaas en Zwarte Piet aan de Trintelse kinderen. Van lieverlee werd het aantal Sinterklazen rond Trintelen, in scholen en bedrijven, zo groot, dat de belangstelling voor die van Trintelen taande. Het gebruik had zijn tijd gehad en Sinterklaas staakte zijn bezoeken.

Er was ook een tijd, dat het Carnaval van Eys in de Trintelse belangstelling stond. In 1969 namen twee Trintelse groepen deel aan de optocht in Eys. De jeugdgroep behaalde de eerste prijs en de wagen “Riolering” de tweede. 

Ook toonde de buurtvereniging een drang om te reizen. Eerst voerde men vooral de kinderen buitengaats. Ze bezochten Tivoli, Kinderparadijs Opglabbeek, Bobbejaanland, de Efteling en de Beekse Bergen. In 1976 werd de grote stap gewaagd naar de volwassenen. Een reis langs de Rijn in Duitsland. Een onvergetelijke dag, helaas met een bijsmaakje vanwege de paspoortaffaire. Sindsdien is er niet meer collectief gereisd. Na de ondergang van de T.S.V. Trintelen werd er toch nog gevoetbald. Een samenraapsel van Trintelse voetbalsterren en zwoegende beginners nam onder de naam van FC Trintelen deel aan zomeravond- en straatvoetbaltoernooien. Er werd gespeeld tegen de Brand Boys, de Gulpener Zoeplappe en de FC Deurne. Er werd zelfs deelgenomen aan het “kampioenschap der hoge gehuchten”. Men vierde grote overwinningen, men leed smadelijke nederlagen. ‘s Winters werden de kaarten geschud. Het was een eer om kampioen van Trintelen te worden in het “kwajongen”. De beker werd een jaar lang met trots thuis bewaard.

In 1976 zat de eerste, maar voorlopig ook de laatste Trintelse carnavalsvorst op de Eyser troon. Hij droeg de naam Hub I. Daarna zijn er geen jonge mensen meer uit Trintelen gevonden “met koninklijk bloed”.

Ook op gemeentelijk Wittems niveau liet de buurtvereniging zich gelden. Met de steun van de gehele bevolking trok Mat Urlings de gemeenteraad binnen en functioneerde enkele jaren zelfs als wethouder. Dat legde Trintelen geen windeieren. Een nieuwe riolering, nieuwe lichtmasten, nieuwe bestrating.

leder jaar werd in Eys een feestavond georganiseerd. Er werd gedanst, gegeten, gedronken en gepraat. Steeds samen, steeds gezellig. Na de jaarvergaderingen wordt er meestal in een doodse stilte gekiend met veel overgave en wisselend succes. In 1977 werd het eerste jubileumfeest in Trintelen gevierd in samenwerking met de Harmonie van Eys. Het was een klinkend succes en de verenigingspenningen voeren er wel bij. Het besluit viel om elke 5 jaar zo’n feest te houden. Intussen werd besloten om het verdwenen puthuisje te herbouwen. Het relaas hierover is te lezen in een ander artikel. Deze herbouw, dit succes, mondde uit in een groots feest in 1982. Intussen groeide de traditie om jaarlijks in juni een verlate meiden te planten, waarna werd gewandeld en samen gezeten in de Trinteler hof. In 1987 verrees de permanente juni-den bij het pleintje. Hierover ook elders. Weer vierde de Trintelse gemeenschap uitbundig feest.

En nu in 1992 is het weer zover. Deze keer staat er een heuse tent in de wei naast de Trintelerhof. Hoe dit feest verliep mag een volgende geschiedschrijver vertellen.

Het stille werk van de buurtvereniging, wellicht het belangrijkste, wordt gedaan als zieken bezocht worden met een fruitmandje, als communicantjes te vieren zijn in het gehucht, als de vereniging aanwezig is bij begrafenissen, maar ook bij jubilea, zilveren en andere bruiloften, als een nieuw mens in Trintelen wordt geboren. Dit werk gebeurt bij toerbeurt door alle bestuursleden.

Bijzondere aandacht vereist steeds het pleintje. Dat moet onderhouden worden: onkruid gewied, gras gemaaid, heggen geknipt, bloemen geplant. Gelukkig kon de buurtvereniging steeds rekenen op vrijwilligers, die dit werk belangeloos opknapten. Jarenlang was dit Wiel Loneus, een zeer actieve man in Trintelen. Toen hij naar Eys verhuisde, was dit een groot verlies voor de buurtvereniging en voor heel Trintelen. Om hem te danken werd hij benoemd tot erelid van de buurtvereniging, tot nu toe het enige. Na zijn vertrek zat de vereniging even met de handen in het haar, maar zie, daar meldde zich Peter Grond. Zonder veel omhaal van woorden nam hij de onderhoudstaak van het plein, het kruis en het puthuis op zich.

Voor zijn verantwoordelijkheid en zijn zorg is de buurtvereniging en heel Trintelen hem dankbaar. Moge hij nog lang het centrum van Trintelen mooi en groen houden.

Zo viert de buurtvereniging nu haar zilveren feest. Of ze ook ooit het gouden feest zal vieren, zal afhangen van de bewoners van Trintelen zelf. Bestuursleden komen en gaan, maar Trintelen zal altijd blijven bestaan.

terug                    verder