Korte Geschiedenis van de T.S.V. Trintelen

< vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 volgende >

Het zal in 1933 geweest zijn, het jaar waarin Hitler in Duitsland de macht greep met alle gevolgen van dien. De Trintelense jongeren raakten in die tijd verzot op voetballen. De Eyserweg werd het voetbalveld van de opgroeiende jongens. Dat kon toen nog, want slechts af en toe passeerde een auto. Twee stenen bakenden het doel af. Straatvoetbal, zoals in Brazilië.

Zou Trintelen ook een Pele voortbrengen? Even wachten. Soms trokken de jongens naar een wei om het echter te maken. Meestal hoorde de eigenaar dat en verjoeg de aanstormende voetbaltalenten. dat mishaagde caféhouder de Witte Hendriks. Hij besefte, dat een echte Trintelense voetbalclub zowel de gemeenschap als zijn eigen café zou dienen. Dus riep hij belangstellenden in zijn lokaal bij elkaar. Samen met Casper Strijthagen, Sjo Haenen en Boon werd daar de T.S.V. Trintelen opgericht. Dat verdroot de Eyser voetbalclub Zwart-Wit, die reeds vanaf 1919 bestond en die enkele Trintelense jongens in haar gelederen had. En wat ze vreesden, gebeurde. De Trintelense voetballers sloten zich bij T.S.V. aan, behalve die van Herberichs, die een grote carriére bij Zwart-Wit voorzagen. Het vinden van een geschikte voetbalwei (het is beter hier niet van terrein te spreken) was een hele klus. Om drie redenen. Het veld diende horizontaal te ligggen en daaraan voldeed geen enkele wei. De meeste weidebezitters zagen liever koeien dan dartele voetballende knapen op hun grasvelden. Tenslotte stonden in de meeste weien fruitbomen, wel geschikt om boompje-tik te spelen, maar niet om te voetballen. Toch kwam er een veld, tegenover de Bernardushoeve, op Voerendaals gebied dus. Later verhuisde het veld naar Bosschenhuizen, op Simpelvelds gebied. Er werden echte doelen opgericht, ballen gekocht en eenvoudige shirts. Witte bloes met zwarte broek. T.S.V. werd ingeschreven bij de IVCB, afdeling Limburg. De eerste wedstrijd werd gespeeld in Vijlen. Na bij de rust met 1-3 achtergestaan te hebben, werd tenslotte een 4-3 overwinning behaald. Trintelen was in rep en roer en vierde feest. Café Hendriks deed goede zaken. Deze sponsor van de voetbalclub had wel door, dat de kost voor de baat uitgaat.

In de competitie werd met wisselend succes gespeeld. Zeker 20 to 30 toeschouwers omzoomden het veld, daaronder zelfs enkele meisjes. Tijdelijk werd zelfs graanhandelaar Engelen geboycot, omdat diens knecht een stuk been (knook) in een wilgenboom had gehangen, toen T.S.V. in Eys op bezoek moest. Zo werden de Trintelenaren als "knokerammelaars" te kijk gehangen. Volgens mijn zegsman is de T.S.V. nooit kampioen geworden en ook nooit gedegradeerd. Sommige spelers ontwikkelden een hoog niveau en werden zelfs begeerd door andere clubs, zoals Zwart-Wit.

Toch duurde het enthousiasme niet lang. De meeste spelers van het eerste uur hingen hun schoenen aan de wilgen en er was te weinig aanwas van jeugdigen. De nekslag voor de club kwam, toen die van Eperheide op bezoek kwamen. Een van de Trintelse aanvallers botste tegen een achterspeler van Eperheide en deze brak een been. Heel Eperheide kwam in het geweer en er werd een rechtszaak van gemaakt. Toen dus al. Met spanning werd het proces in Trintelen gevolgd. De Trintelse speler werd vrijgesproken. Trintelen herademde, maar toch had hierdoor de goesting om te spelen een knauw gekregen. Na nog wat voortsukkelen werd besloten de vereniging te ontbinden. De ballen en de netten werden voor 27 gulden verkocht aan Zwart-Wit, onder het beding, dat Lei Thiessen dan zou gaan spelen voor Zwart-Wit. Daar schitterde hij nog vele jaren als een echte Pele.

Opgericht in 1933 en ontbonden in 1943 gaf toch de T.S.V. gedurende 10 jaren kleur aan het hooggelegen gehucht.

 

terug                   verder